ဘတ်ချွိုင်ကိုအစပြုတာ ​ကျေးလက်​တောင်သူလယ်သမား​တွေလို့ ဆိုပါတယ်… ​ရှေးအခါက ဗီယက်နမ်မှာ လယ်​တွေ စိုက်ခင်း​တွေထဲကို ​တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်​တွေဝင်ရောက်တဲ့အခါ ဗုံတွေ၊ လင်ကွင်း​တွေကိုတီးပြီး ​မောင်းထုတ်ကြပါတယ်… ပြီး​တော့ ​တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်​တွေကို​ ဝါးတဲ​လေး​​တွေထဲက​နေ စောင့်ကြည့်ရင်း ဖဲကစားတာ၊ ကစား​နေတဲ့ဖဲရွက်​တွေကို သီချင်းလုပ်ဆိုတာ၊ ဖဲရွက်​တွေကို စကားထာဖွက်ကြတာ​တွေက ဘတ်ချွိုင်ရဲ့အစကနဦးလို့ ဆိုကြပါတယ်… ‘ဘတ်ချွိုင်’ ဆိုတဲ့စကားလုံးမှာ ‘ဘတ်’ ဆိုတာက ‘ဖဲကစားခြင်း’ နဲ့ ‘ချွိုင်’ ဆိုတာက ‘ဝါးတဲ’ လို့ အဓိပ္ပါယ်ရပါတယ်…

ဘတ်ချွိုင်မှာ စကားထာဝှက်တာ ပါ​နေတာက ထူးခြားပါတယ်… ဘတ်ချွိုင်ပွဲကိုကြည့်ရင် ​တွေ့ရမှာက ပွဲကြည့်သူ​တွေဟာ ကြည့်သူသက်သက်ချည်းမဟုတ်ဘဲ သူတို့လက်​တွေထဲမှာ ပုံ​တွေနဲ့စာသားတချို့ပါတဲ့ သစ်သားပြား(သို့မဟုတ်)ဝါးပြား​​တွေကိုကိုင်ပြီး ဘတ်ချွိုင်သီချင်း​တွေကို ရွတ်ဆိုသူရဲ့ ကဗျာစာသားနဲ့စကားထာ​တွေကို အားတက်သ​ရော နား​ထောင်​နေတာ​တွေ့ရမှာပါ… အဲ့ဒီ ရုပ်ပုံ​တွေနဲ့စာသားတချို့ပါတဲ့သစ်သားပြား​တွေကို တင်ဆက်သူ​တွေဆီက​နေ ဝယ်ရပါတယ်… ​စျေးကမများတာ​ကြောင့် လူတိုင်းဝယ်နိုင်သလို မိသားစု​တွေမှာဆို က​လေးငယ်​လေး​တွေအတွက်ဝယ်ယူ​ပေးကြပါတယ်… အဲ့လိုနဲ့က​လေး​တွေက ဘတ်ချွိုင်ယဥ်​​ကျေးမှုကို ​လေ့လာပြီးသား စီး​မျောပါဝင်ပြီးသားဖြစ်သွားပါတယ်… ရုတ်တရက်ကြည့်လိုက်ရင် ဘာမှမဟုတ်သ​​ယောင် ထင်ရ​ပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာ​တော့ ဒီလိုယဥ်​ကျေးမှုကို လက်ဆင့်ကမ်းတဲ့ပုံစံက ချစ်စရာ​ကောင်းသလို ဖန်တီးမှုဆန်တာ (creative ဖြစ်တာ) ကို​လည်း တွေ့နိုင်ပါတယ်… အတုယူစရာ​လေးပါဘဲ!