Hoi An Old Town ရဲ့မြို့လယ်မှာ ​ချောင်းငယ်တခုကိုဖြတ်ထိုးထားတဲ့ Japanese Bridge ဆိုတဲ့ အမိုးပါတဲ့တံတားတစင်းရှိပါတယ်… အဲ့ဒီတံတားကို 1593 (၁၆-ရာစု) မှာ ဂျပန်ကုန်သည်​တွေက ​​ချောင်းတဖက်က တရုတ်ကုန်သည်​တွေရဲ့အပိုင်းနဲ့ ကူးသန်းရလွယ်ကူဖို့အတွက် ​ဆောက်လုပ်တာပါ… လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်​ပေါင်း ၄၃၀ ​လောက်ကဆောက်ခဲ့တဲ့ ဒီတံတားနဲ့ နိုင်ငံခြားကုန်သည်​တွေက ​ဟွေအန်းသမိုင်းရဲ့အ​ရေးကြီးတဲ့သက်​သေ​တွေပါဘဲ…

​ဟွေအန်းရဲ့သမိုင်းထဲမှာပါခဲ့တာက ဂျပန်နဲ့တရုတ်ကုန်သည်​တွေ​လောက်ဘဲ မဟုတ်ပါဘူး… အဲ့ဒီ ၁၆ ရာစုမှာဘဲ ​ပေါ်တူဂီ​​တွေ ​ဟွေအန်းကို ​ရေလမ်းခရီးနဲ့​ရောက်လာတယ်… ​ပင်လယ်ရေ​ကြောင်းကုန်သွယ်​ရေးစတင်တယ်… ​​

အဲ့ဒီရာစုနှစ်ထဲမှာဘဲ ​ပေါ်တူဂီသာသနာပြု​တွေပါ ​ဟွေအန်းကိုထပ်​ရောက်လာတယ်… ​နောက်​တော့ ဆက်တိုက်ဆိုသလို တခြားဥ​ရောပတိုက်သား​​တွေ၊ အိန္ဒိယနဲ့ တခြားအာရှတိုက်သား​တွေလည်း ​ငရုပ်​​ကောင်း၊ မဆလာ၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်၊ ဆန်၊ ပိုးထည်၊ အာရှနဲ့ဥ​ရောပကုန်ပစ္စည်း​တွေ အစရှိတာ​တွေကို ကုန်သွယ်​ဖို့အတွက်လာကြတယ်… ဟွေအန်းက ဗီယက်နမ်-အာရှ-ဥ​ရောပ ပင်လယ်ရေ​ကြောင်းကုန်သွယ်​ရေးလမ်း​ကြောင်းထဲက အ​ရေးပါတဲ့ဆိပ်ကမ်းမြို့တမြို့ဖြစ်လာတယ်… 

၁၆-ရာစု​လောက်ကစပြီး တစစဖြစ်ထွန်းလာတဲ့ ​ဟွေအန်းရဲ့ကုန်သွယ်ဆိပ်ကမ်းစီးပွား​ရေးဟာ ၁၉-ရာစု (၁၈၀၀ ပြည့်နှစ်က​နေ ၁၈၉၉ အထိကာလ) အထိ နှစ်​ပေါင်း ၃၀၀ နီးပါး တည်တံ့ခဲ့တယ်… ဟွေအန်းကကြွယ်ဝခဲ့တယ်… အဲ့ဒီကာလမှာ ဒီမြို့မှာ အုတ်နဲ့သစ်ညှပ်ပြီး​ဆောက်တဲ့ အ​ဆောက်အအုံ​ပေါင်း​ထောင်ချီရှိခဲ့ပါတယ်… ​

အဲ့ဒီကာလတ​လျှောက်လုံးမှာ ဥ​ရောပတိုက်သား​တွေက ​ဟွေအန်းကို Faifo (ဖိုက်ဖို) လို့​ ခေါ်ခဲ့ကြပါတယ်… အခု​ခေတ်မှာ​ Faifo ဆိုတဲ့ ​ဟွေအန်းရဲ့နာမည်​ဟောင်းနဲ့ ဟိုတယ်၊ စား​သောက်ဆိုင်နဲ့ က​​ဖေးတချို့ကို ​ဟွေအန်းမှာ​တွေ့နိုင်ပါတယ်…

​​ဒါ​ပေမယ့် အရာရာကမမြဲတဲ့သ​ဘောတရားအတိုင်း ၁၉-ရာစုမှာ​တော့ ​ဟွေအန်းကကျဆင်းလာပါတယ်… ပြဿနာထူ​ပြောလှတဲ့ ၂၀-ရာစုတ​လျှောက်မှာလည်း ​ဟွေအန်းက ထူထူ​ထောင်​ထောင်မရှိ​တော့ပါဘူး…